تاکتیک دفاع اتوبوسی! تحلیل تاکتیکی بازی آینتراخت فرانکفورت- بایرن مونیخ

به ظاهر تیم فرانکفورت از سیستم 2-4-4 استفاده می کرد ولی در اغلب دقایق، حدود 5 یا 6 بازیکن به عقب بر می گشتند و بازیکن صاحب توپ حریف را تحت پرس قرار می دادند. تنها بازیکن تحت پرس فرانکفورت، الکس مایر بود که البته فشار خیلی زیادی به او وارد نمی شد. تنها نکته مهم و کلیدی خط دفاعی فرانکفورت، جلوگیری از ارسال پاس های عمقی و حرکت به سمت دروازه بود. بازیکن هدف، خیلی سریع توسط بازیکنان فرانکفورت دیده می شد که اگر مورد توجه سه بازیکن قرار نمی گرفت، حداقل دو بازیکن، او را می دیدند.

@4254@

چنین چیدمان هایی خیلی خطرناک هستند. فرانکفورت همانند بوکسوری بود که از جلو رفتن امتناع نموده و حریفش را مجبور می کرد که آنقدر جلو بیاید تا بالاخره اشتباه کند و مزه یک مشت آهنین از روی خوش شانسی را بچشد! 

به هر حال بایرن توانست جنبه های تدافعی این بازی را به طور کامل، مدیریت کرده و با اجرای پرسینگ سریع، توپ را گرفته و یا حداقل، ضد حملات حریف را کند تر نماید. وقتی که در یک سوم پایانی مسابقه، بایرن مونیخ رو به جلو می رفت، تیم فرانکفورت یک لایه دفاعی محکم و منظم شش نفره را تشکیل داد.

@4255@

و اما وضعیت حمله از کناره های زمین چطور بود؟ بایرن در عرض بازی می کرد ولی فرانکفورت واکنش های دفاعی به این تاکتیک بایرن داشت. شش مدافع در عرض قرار می گرفتند و به خوبی از کینگزلی کومان مراقبت می کردند که در اغلب موارد با خشونت مدافع چپ این تیم همراه بود. همچنین آرین روبن هم به خوبی توسط مدافعان فرانکفورت مهار شد. بهترین صحنه عبور روبن از مدافعان فرانکفورت هم در وسط زمین بود که بلافاصله پس از لمس توپ توسط وی، اجازه عبور داده نشد.

@4256@

یکی از نکات جالب این بازی هنگامی بود که تیم فرانکفورت، توپ را برای لحظات کوتاهی در اختیار می گرفت و بدین ترتیب بایرنی ها، شانس ضد حمله را به دست می آوردند. این موضوع می تواند مباحث مرا تقویت نماید:

توپ آنها را ول کنید، دوباره جمع شوید و برای حمله آماده شوید به جای اینکه به هر قیمتی آن را نگهدارید. نباید کنترل یک هدف مقدس باشد!

میزبان به خوبی توانست روی داگلاس کاستا و کینگزلی کومان تمرکز کرده و کلیه پاس های مورب آنها را قطع نماید.

دفاع بایرن حتی در نیمه دوم هم به لطف کلاس بالای جروم بواتنگ و خاوی مارتینز، قدرت خود را حفظ کرد. آنها با سرعت بالایی به عقب بر می گشتند و در دقایق پایانی، توپ های حریف را قطع می کردند.

چرا بایرن موفق نشد که گلزنی نماید؟ کمبود دوندگی! شاید باواریایی ها بیشتر به فکر بازی با آرسنال و حفظ انرژی خود برای آن مسابقه بودند.

به تصویر زیر توجه کنید:

@4251@

فیلیپ لام توپ را از دفاع چپ در اختیار گرفته ولی به علت کمبود حرکت، او قادر به یافتن بازیکن هدف برای پاس دادن نمی باشد. همه تحت پوشش هستند ولی کسی حرکت نمی کند.

به این یکی تصویر نگاه کنید:

@4252@

آلونسو می خواهد به تیاگو آلکانتارا پاس بدهد ولی او در فضای تنگ حرکت نمی کند و هیچ راهی وجود ندارد که بازیکن صاحب توپ بتواند به آن وارد شود.

مالکیت توپ توسط بازیکن مقابل به همان اندازه داشتن توپ برای خلق موقعیت مهم است. در این بازی دروازه بان فرانکفورت یک فرصت تک به تک را گرفت. روی پاس بلند روبن که از مدافعان حریف عبور کرد و به لواندوفسکی رسید ولی این مهاجم گلزن لهستانی نتوانست بهترین فرصت تیمش در این بازی را به ثمر بنشاند.

فرانکفورت در این بازی با ارائه تدافعی ترین عملکرد ممکن در این فصل مقابل بایرن مونیخ، این تیم را مجبور کرد که ریسک های بزرگی بکند. به هر حال برنامه های آرمین فه به ثمر نشست و اگر چه فوتبال زیبایی نبود ولی موثر واقع شد.

منبع: مقاله میشل مانیگر در وبسایت Bayerncentral